می‌گفت: " انسان به طور کلی، در ظرف اجتماع می تواند دو جور زندگی کند: 1) خود را به دست روزگار و حوادث بسپرد، هر چه پیش آید، خوش آید. 2) زندگی خود را بر اساس وظیفه شناسی و طرح و برنامه ریزی استوار کند.
انسان اگر به صورت اول زندگی کند، همیشه گم و حیران خواهد بود و باری را به منزل نخواهدرساند.
اما انسان مؤمن و منظم و هدفدار نه تنها از لحظه به لحظه حیاتش استفاده می کند و سرگردان نیست بلکه پیوسته به اهداف برنامه‌ریزی شده اش نزدیک تر می شود.
ما وظیفه نداریم هر کار خوبی را انجام دهیم بلکه وظیفه ما این است که کارهای خوبی را که وظیفه ماست انجام دهیم، چون ظرفیت وسعت وجودی هر شخص محدود است.
بنابراین باید ابتدا به وظایف اصلی خود که از دست ما برمی آید و به عهده‌ی ما گذارده شده است، بپردازیم و از تفرقه‌ی کاری بپرهیزیم."
شهید عبدالله میثمی/ نماینده امام در قرارگاه خاتم الانبیاء